blog.Crónica

I’m pretty sure that the great majority of people, who experienced jams when the soot from the notorious elfin barbecue inside Icelandic volcano with unpronounceable name Eyjafjallajökull in February and March 2010, countered with a fine selection of cuss words and complaints against powerless air company’s ground crews and imaginary underground deities or devils, who caused the closing of European airspace. The skittish English sound-artist Simon Whetham, compelled to outstay his stay in Lisbon for the above-mentioned occurence, preferred to explore the fascinating Portuguese capital city and surrounding countryside in order to grab sounds and match them with his own feelings by his paraphernalia of microphones he kept in his luggage together with razors, deodorant, socks and underwear, so that he started to collect sound material by means of a Sennheiser shotgun microphone, a pair of Tram lavalier mics, contact microphones, hydrophones, an electromagnetic coil transducer and a radio receiver. Simon’s decision to turn hassles into a creative opportunity generated this interesting album where the reference to experienced loneliness in the title “Never So Alone” should not be interpreted as a negative factor, but as an essential condision for the creation of this work: the electric flurries on creaks, tweets, trampling and crumpling sounds of the initial track “Inertia, Rising” immediately imbibes the sonic space by evoking a certain sense of isolated dismay of the receiver, whose amplified perception acts like an imaginary sentient marble which rolls on metallic smooth surfaces by creating occasional dissonances and blurring with other external resonances on “A Metallic Aftertaste” before the first interlude “The Suspension of Time”, where a web of tintinnabulations gets gradually overshadowed by rasps, amplified sinister echoes and plastic rubbing from recesses of material world. The regular stepping on planking level and trickles over flowing streams of spooky interferences on the following “Shifting” is almost cathartic, while the membrane between inner and outer world seems to thin and disappear in the following “A little Faith”, where any stimulations from the surrounding environment look like moving inside streams of bodily fluids. Whereas the second interlude, “Lifesigns/Ashcloud”, refracts urban traffic, the high-spirited chit chat of a Portuguese woman, distant playing kids and other resonating plaster casts from lively settings, immersed in a volatile sonic wave, look like unexpected appearances on a scuba mask on the final “Accentuate the Positive”. Vito Camarretta

via Chain D.L.K.

Toujours du côté de Porto et de Lisbonne, SIMON WHETHAM a un jour profité des effets secondaires (un vol annulé) du volcan islandais en éruption pour se balader dans la capitale portugaise et ses alentours – ça se nomme ‘Never So Alone’. De retour à la maison, il a intégré ses field recordings dans un minimalisme ambient qui aurait gagné à davantage de concision. Non que les échos étrangement calmes soient mal torchés, juste qu’en des circonstances similaires, on a déjà entendu bien plus passionnant du côté de Chris Watson, Jana Winderen ou Thomas Köner. Fabrice Vanoverberg

Daar zit je dan, gestrand in Lissabon omdat met dank aan de uitbarsting van vulkaan Eyjafjallajökull geen vliegverkeer mogelijk is. Wat dan? Componist Simon Whethem ging niet bij de pakken neerzitten en pakte zijn (richt)microfoons op. Hij maakte wandelingen door de stad en nam de urbane geluiden op, plus die van het omliggende platteland. Het maken van veldopnamen doe je best en graag alleen; daarom al is de titel positief bedoeld.

Luisteren door een hoofdtelefoon terwijl je één bent met je omgeving op het moment dat je de opnamen maakt, zorgt tegelijk voor een zekere mate van onthechting van de plek zelf. Je neemt alle geluid op (letterlijk) en bent er zelfs onderdeel van, maar ook afgesloten van de verder hoorbare buitenwereld. Alleen al aan het begin dus ligt er een zekere reductie en abstractie van de realiteit besloten in het werken met veldopnamen. Zonder dat ogenschijnlijke schisma of dilemma echter kom je thuis met weinig bruikbare opnamen, wat die abstrahering dus weer inherent essentieel maakt.

Whethem ziet Never So Alone als een nieuw begin na een periode van emotionele turbulentie. In het lange werk over zeven nummers weet hij kalm mysterie en verfijnde intrige te spinnen rond vaak bijzonder ijle geluiden. Die kun je soms terugbrengen tot een natuurlijke oorsprong, maar vaker lijken contactmicrofoons ongehoorde stedelijke resonanties te hebben opgepikt. In Whethams handen wordt het rumoer van een metropool teruggebracht tot een zenachtige bries over een weiland en vice versa. Zo vangt hij Urbi et Orbi in een wolk van omgevingsgeluiden die langs de lijnen van Jim Haynes, Mendel Kaelen of Chris Watson een zegenrijke zalvende uitwerking heeft; delicaat basaal en monumentaal ruimtelijk. Sven Schlijper

via Kindamuzik