Als im März 2010 der isländische Vulkan Eyjafjallajökull ausbrach und damit den flugverkehr über Europa für einige Tage zum Erliegen brachte, gehörte Simon Whetham zu den Gestrandeten. Er nutzte die unfreiwillige Freizeit und streifte mit diverser Aufnahmetechnik durch Lissabon, um die Stadt und ihr Umland akustisch einzufangen. Dabei kamen nicht nur Mikrophone zum Einsatz, sondern auch ein elektromagnetischer Pickup und ein Radioempfãnger. Aus dem gewonnenen Material komponierte er sieben Tracks, die sich nahtlos aneinander reihen. In der ersten Hälfte dominiert eis trostloses bis bedrückendes Stimmungsbild. Men sieht Whetham vor seinem inneren Auge durch verlassene Häuserschluchten streifen. Im zweiten Teil wird das Material konkreter, man hört Maschinen, Stimmen, Regen, ein warmes Basswummern und rhythmische Strukturen heraus und die Stimmung hellt auf. Spätestens ab hier wird man Whetham gerne Gesellschaft leisten. Sascha Bertoncin
“Never So Alone†reviewed by RNE 3 Atmosfera
Durante una prolongada estancia en Lisboa, provocada por la erupción del volcán islandés que provocó un cierre del espacio aéreo europeo, Simon Whetham decidió explorar las sonoridades de la ciudad y el campo utilizando los micrófonos que usa habitualmente en sus trabajos. Además de un micrófono de cañón Sennheiser y dos micrófonos lavalier Tram, que captan sonidos ambientales que cualquier oÃdo humano puede escuchar, Simon utiliza micrófonos de contacto e hidrófonos para exponer las vibraciones sonoras que viajan a través de los objetos a una pastilla electromagentica y un receptor de radio. Después, Simon compuso con estos materiales sonoros esta obra que no solo responde a la geografÃa y la arquitectura del lugar, a sus habitantes, incluso el clima, sino que también la amplia gama de sentimientos y emociones que Simon Whetham sintió durante la investigación del lugar. Los artistas que desarrollan las grabaciones de campo tienden a trabajar solos cuando recogen sus grabaciones, entrando en un estado fuera de su ámbito, que les absorbe. Asà que no interpretamos la soledad a la que alude el tÃtulo como algo negativo, sino positivo y esencial para la creación de esta obra.
Soon in Crónica: “Queendom Maybe Riseâ€
“eins bis sechzehn†reviewed by Skug
»Waun mi des Reisebüro ned vermittelt hätt’«, könnte Travnicek treffenderweise anlässlich dieser CD sagen. »Eins bis Sechzehn« ist der Versuch einer audiovisuellen Umsetzung im Fach Musique Concrète, Unterabteilung Massentourismus. Die CD mit den mittels FFT oder Granulare Synthese überarbeiteten Geräuschen aus ehemaligen Ferienhotels präsentiert sich im Vinyl-Singleformat, gemeinsam mit einer Serie von Aufnahmen aus eben diesen Locations. Heruntergekommene Hotelzimmer, eingefallene Lobbys, devastierte Flure, verwitterte Betonmauern. Sehr stimmig eingefangen von der recht jungen Freiburger Fotografin Julia Weinmann, sehr ansprechend durch separate Sheets präsentiert. Zu jedem Track gibt es ein Foto, jeder Track ist wiederum eine sperrige Soundreise, die natürlich weit über Abbruchgeräusche, vorbeifahrende Lastwägen oder sich wölbende Blechpfannen hinaus geht, aber doch vor allem als Soundtrack zu dieser Fotoausstellung für Zuhause funktioniert. Eine Zusammenarbeit mit der Kunsthochschule für Medien Köln. Curt Cuisine
via Skug
“Five Years on Cold Asphalt†reviewed by Gonzo Circus
Muzikale duizendpoten, zeldzaam zijn ze niet in de wereld van de experimentele muziek, Ook Alexandr Vatagin houdt er heel wat uiteenlopende projecten op na. Zo speelt hij bij bands als Tupolev en Port-Royal, maar ook als producer wist hij reeds een stevige reputatie op te bouwen. Zijn alter ego Quarz dateert uit 2006, maar ‘Five Years on Cold Asphalt’ is pas de eerste release die hij met dit project op de wereld loslaat. Waarschijnlijk is de werkwijze van Vatagin in hoge mate verantwoordelijk voor de trage realisatie van de plaat. De Oostenrijker kon rekenen op de hulp van zes collega’s, die hij elk hij afzonderlijk de studio uitnodigde. Elke artiest werd dus van hoofdrolspeler Vatagin maakt dat we ons niet snel hoeven te vervelen. In de 34 minuten durende compositie zwellen signaaltonen aan tot warme drones en mondt een vleugje freejazz schijnbaar losjes uit in krassende noise. Dominant zijn echter de feedbackgeluiden die de verschillende episodes aan elkaar lassen. Dit zorgt voor de nodige coherentie, maar heeft een enorm zacht geluidsniveau als neveneffect. Aandachtig luisteren is dus een vereiste voor wie de subtiele nuances wil opmerken en werkelijk in het universum van Quarz wil doordringen. Voor zij die hier in slagen en het er aangenaam vertoeven vinden: Vatagins derde soloplaat komt uit in maart. (jvs)
“eins bis sechzehn†reviewed by Gonzo Circus
De buitenmaatse verpakking dient als uitschuifbaar huis met venster voor een huwelijk tussen beeld en geluid. We zijn bijzonder gecharmeerd door de kleurenfotografie van Julia Weinmann, die voor dit project exclusief beelden geschoten heeft in verlaten hotels. Hoewel het thema natuurlijk allesbehalve nieuw is, lopen we met genoegen verloren tussen de deschimmelde traphallen, half ingestorte lobby’s, vervallen kamers met zeezicht en verroeste liften. De electro-akoestische componist Ephraim Wegner hangt zijn microfoon in dezelfde non-places en registreert de sfeer. Over EVP gaan we het hier niet hebben, want we vermoeden dat de verre stemmen voorbijgangers zijn, en de engelenvleugelslagen door opgeschrikte duiven gemaakt worden. De ratten met vleugels gaan er niet zonder reden vandoor. Naast het apparatengebrom, en de (door wind) gestoorde frequenties lijkt Wegner er zijn opdracht van gemaakt hebben om één en ander naar het containerpark te brengen, want we horen heel wat spontaan gesleep en gestamp op hol ijzer. In die mate dat sommige passages ons zelf aan Z’Ev doen denken. Hoewem deze cd en kaartenset als totaalconcept zeker gestaagd te noemen is, beluisteren we hem toch het liefste met onze ogen want de deproduceerde klanken zijn ons net iets te vrijblijvend. (pv)
“Lemuria†reviewed by Revue & Corrigée
Entre musique concrète et improvisation, cette collaboration de Giovalli Lami et Enrico Coniglio nous plonge dans une paysage sonore sombre, poisseux et superbe. Lemuria était une cérémonie propitiatoire romaine destinée à apaiser les spectres, les lémures. Le duo privilégie avant tout les performances live: des enregistrements de terrain bruts sont traités et assemblés en direct pour créer de nouveaux territoires sonores. C’est cette approche que confère à Lemuria son caractère si particulier. Les deux artistes ont notamment utilisé des prises de sons réalisées dans un bâtiment à l’abandon en périphérie de Ravenne… mais ce sont des éléments d’univers disparates qui peuplent l’album et s’y entremêlent comme dans un rêve. Yann Leblanc
“Never So Alone†reviewed by Loop
During a long stay in Lisbon, Portugal, Bristol sound artist Simon Whetham and now based in Colombia records the city ambiance and its outskirts. He captures the geography and architecture of the city of Lisbon, its people, weather and his emotional state. For this Whetham used different types of microphones like Sennheiser shotgun microphone and two lavalier microphones, contact microphones and contact microphones and hydrophones to expose sound vibrations that travel through objects, an electromagentic coil pickup and a radio receiver, an electromagnetic wire from a turntable and a radio receiver.
After leaving these recordings without listening and intervene in a while and being in a strong emotional state, Simon works these sounds with great intention and strength to release the emotions.
The sound its a bit dark, remote, along with metal objects, the sounds are both abrasive and harmonics. A soundscape that evokes both urban sounds and of the countryside.
Listening to this album I have mixed emotions, on the one hand I think I have trouble with those dense and impenetrable drones and on the other side joy and hope; because of the harmonic lines and birdsongs. Guillermo Escudero
via Loop
Lemures live in Venice
Tomorrow evening, the Teatro Fondamenta Nuove in Venice presents performances by Lemures — the collaboration of Enrico Coniglio and Giovanni Lami —, Zbeen and Nicola Ratti.
More information at teatrofondamentanuove.it
New podcast: Piotr Cisak
“Memoria†was created using a Tascam handheld recorder, an electric guitar and bow, without overdubs.
Piotr Cisak aka Kepa Yew comes from Gdansk, but in 2009 he moved to Cracow. He organized a series of events called Prima-Materia and led the radio broadcasts from Radiofonia for a year (2011–12). Kepa Yew promotes music like ambient, experimental and drone which also produces. As a DJ, Cisak mixes melodic, reflective and widely hipnotic electronic music. His work is available through his website: kepayew.prima-materia.com
Photo by Mariusz Lemiecha.